Column van Rodolm- Schaatsen -
Afgelopen zondag hadden we een bevriend echtpaar op bezoek.
We hadden ze al maanden niet gezien en we hadden afgesproken dat ze bij ons zouden lunchen.
Toen ik opendeed en de lieve maar nogal luidruchtige familie, 2 ouders en 3 kinderen onder de 10 jaar, binnenliet, bleek al snel dat de vader, normaal gesproken de pakezel van de familie, werd gehinderd door een blessure. Hij stond met lege handen want hij had zijn pols gebroken. Deze was dan ook stevig en kleurrijk ingepakt in roze gekleurd gips.
Ze hadden geschaatst. Op een sloot achter hun huis in een moderne nieuwbouwbuurt. Hij was vanuit de huiskamer zo de tuin door gekluund naar de vaart achter de tuin. Hij was gevallen. Terwijl ie stilstond. Met het touw van een meegezeuld sleetje nog aan zijn hand. Achteraf schoot me nog te binnen dat ik hem was vergeten te vragen of hij misschien op klapschaatsen had geschaatst.
Toen hij viel had iedereen hem uitgelachen maar hij voelde dat het menens was. En bleek het bij het rechte eind te hebben. Gebroken.
Het was zijn rechterhand en hij is rechts.
Hij vertelde dan ook dat het logisch was dat hij in de ziektewet zat.
Je doet immers alles met rechts.
Plassen, neuspeuteren, eten, schoenen strikken, krabben, sturen, aaien en slaan.
We hadden het erover dat het ook helemaal niet fijn is om bijvoorbeeld met links te roken als je rechts bent. Dat wist ik me nog te herinneren van de tijd toen ik nog rookte.
We zaten gezellig te eten en ik schepte het voedsel op zijn bordje, smeerde zijn brood en bood licht terughoudend maar zorgzaam aan dat ik hem ook wel wilde voeren. Wat hij godzijdank afwees.
Hij meldde dat de medische stand de afgelopen weken zo’n tienduizend schaatsongevallen te verwerken had gekregen.
Ik voelde me opgelucht. Opgelucht omdat al mijn ledematen nog heel waren en opgelucht omdat het een verstandige beslissing was geweest om niet te schaatsen. Mijn schaamte verdween als sneeuw voor de zon. Schaamte en weemoed die opkwamen als ik naar de overvolle ijsbaan met op de achtergrond de Cannenburgh keek. De baan waar ik razendsnelle rondjes had gedraaid, het ene pootje over na het andere. En nu had ik het af laten weten. Anderhalve week ijs en ik schitterde door afwezigheid!
Ze vertelden dat ze na de lunch niet te laat naar huis gingen want er moest nog van alles gebeuren. Waaronder een belangrijke klus: het in elkaar zetten van 2 IKEA-kasten!
Oei. Wij en het paar keken elkaar licht bevreesd aan.
Normaal gesproken leidt het al bijna tot een echtscheiding om allerlei net aangeschafte heerlijkheden van de Zweedse meubelreus gebruiksklaar te krijgen. Laat staan als je rechterpols is gebroken!
Zij was echter onverbiddelijk en we besloten ons afzijdig te houden.
Ben benieuwd of de familie bij de volgende lunch nog intact zal zijn.
Rodolm
Rodolmo69@hotmail.com
Datum: 26-01-2009
Bekijk hier de andere columns nog eens (86)
|
|
|
| Vandaag in Vaassen e.o. | | | | Er is een nieuw KIEKJE |  | | | Poll | Wat trekt u het meest met het Vaassense carnaval?
| |  |  | | | Ander Nieuws | |
| |
|
